Column: kamperen met god

door | 08-11-2012 | 01:40 | Columns | 1 reactie

Het is woensdagavond 7 november van het jaar 2012 in 1 van de meest ontwikkelde landen van de wereld als ik gelegen op de bank met de hond op schoot geconfronteerd wordt met de volgende aankondiging op de beeldbuis: “straks na de reclame de documentaire Kamperen met God“. In beginsel is kamperen al geen pretje maar dan ook nog op een fundamentalistische christelijke basis? Wie meldt zich daar in godsnaam (ha!) voor aan?! Dat wordt een uurtje lachen om religekkies die zich compleet in de eerste jaren na Christus wanen. Reclame voorbij. Laat maar komen. Het begint al hilarisch met het beeld van speakers die over het kampeerterrein een boodschap verkondigen die de mensen welkom heet, een bijbeltekst voorleest en afsluit met een uiterst droog “dank u wel”. Ik ga er nog eens goed voor zitten. Dit wordt onbedoeld cabaret van een bijzonder hoog niveau.

Maar de stemming op de bank slaat om wanneer de documentaire vordert. Natuurlijk, het begint allemaal nog heel onschuldig met (jong)volwassenen die hun dag compleet in het teken stellen van God en gezamenlijk een nieuw wereldrecord ‘Heere zeggen’ in tien minuten vestigen. Moeten ze allemaal zelf weten. Dat ze daar gezamenlijk in een zaal met glimlachen van oor tot oor in hun liederen hun liefde aan de onzichtbare man achter de wolken tonen heeft zelfs wel iets aandoenlijks. De documentaire toont verder op hilarische wijze het verschil tussen de kampeerders en de gemiddelde Nederlander. De schoonmaaksters op het terrein zijn namelijk gewoon in dienst en maken geen deel uit van de wereldrecordhouders Bidden voor Gevorderden. Terwijl in het keukentje de Heere je om de oren vliegt bespreekt buiten op het bankje een schoonmaakster met haar collega het de situatie bij haar thuis. Haar man wil een Vlaamse reus maar de vrouw zit het niet zitten. “Je moet dat ook allemaal schoonmaken”. Even later wordt er door de organisator in de keuken het zoveelste vurige gebed van de dag ten gehore gebracht. Achter hem staat de schoonmaakster wat ongemakkelijk leunend tegen het aanrecht en kan haar lachen nauwelijks bedwingen. Hilariteit bij het aanrecht en bij mij op de bank. En dan hebben we het nog niet eens over de Guardian Angels. Mannen uitgedost als leden van een motorclub die zich de Special Forces van God noemen. Hun taak: het nachtelijke kampeerterrein rustig houden. Wederom hilarisch en volkomen wereldvreemd maar nog geen reden om je ongerust te maken. Moeten ze immers zelf weten.

Dat wordt toch anders wanneer de jongerenbijeenkomsten worden belicht. Je moet het voor je zelf bekijken maar de manier waarop deze kinderen dag in, dag uit worden geïndoctrineerd met de fundamentalistische christelijke leer doet nog het meest denken aan de praktijken van de Taliban. Iedere neiging tot kritisch nadenken en een eigen blik ontwikkelen op de wereld om hen heen wordt er op de jaarlijkse reli-vakantie vakkundig uitgepraat. Bangmakerij met de praktijken van Satan zijn schering en inslag en het kroost wordt geleerd te vertrouwen op de genezende werking van de nog altijd onzichtbaar gebleven man in de wolken. En dat al vanaf een heel jonge leeftijd. Hier wordt, door de EO nota bene, heel duidelijk getoond dat religie veel meer gebaseerd is op de locatie van je wieg dan van een goddelijke ingeving. Wanneer je vanaf je eerste levensjaren iedereen om je heen dezelfde gedachten ziet hebben, hetzelfde wereldbeeld en dezelfde leefregels dan doe je vanzelfsprekend mee. Niemand wil immers een buitenbeentje zijn. De ultieme kracht van dit systeem: je kunt er niet omheen en dus moet je wel meedoen. +1 ziel.

De documentairemaker vraagt het nota bene nog aan een bijzonder fanatieke jongeman die zich met zijn schier oneindige enthousiasme inzet voor het informeren/indoctrineren van de jongste vakantiegangers. “Is dit geen indoctrinatie?” Het antwoord blijft wat vaag maar een enkele seconde zie je de vertwijfeling in zijn ogen. “Kinderen nemen wel makkelijk wat aan van ouderen”. Maar de conclusie is dat er niets aan de hand is. Tijdens de evaluatie van de vakantieweek komt hij ook met de meest verbluffende resultaten. Tijdens de bijeenkomsten voor genezing voor jongeren zijn ware mirakels gebeurd. In je hoofd denk je nog: “het zal toch niet? Zou er warempel een kind genezen zijn van leukemie of een andere levensbedreigende ziekte? Zit ik er volkomen naast en hebben deze kornuiten het bij het rechte eind? Kun je echt genezen worden door gebed?” Nee, dus. De wonderbaarlijke genezingen betreffen een gekneusde hand, korte enkelbanden en een gevoelloze tand. Niet bepaald het resultaat waar men over honderden jaren nog lofzangen over zingt.

En dan is het afgelopen. Wat rest is een tweestrijd tussen de vrijheid van vereniging/meningsuiting en zorgen over indoctrinatie. Iedereen mag doen wat hij wil maar voor mij heeft de documentaire een heel ander beeld opgeroepen dan wat er door de EO waarschijnlijk mee bedoeld was. Ik krijg simpelweg het beeld van het kereltje in Nederland Elftal shirt maar niet uit mijn hoofd. Tijdens de afsluitende jongerenbijeenkomst mag het kroost het podium betreden en zeggen wat ze hebben meegekregen van de vakantieweek. “Ik ben gaan geloven” zegt het kereltje van een jaar of 6. Waarin vraagt de volwassene aan hem. “In God” zegt het manneke schuchter en zoekt naar bevestiging in de zaal. Zijn ogen tonen zijn ware gedachten: zo goed?

Een jongetje dat op een podium in een volle zaal zichtbaar onder druk vertelt dat hij nu in God gelooft. Daar lopen de koude rillingen van over je rug. De presentator van dienst geeft hem een schouderklop. Niet omdat hij heeft leren rekenen of schrijven. Niet omdat hij nu kan zwemmen of zijn eigen veters strikken. Zelf niet om een gemaakte boomhut of een prachtig doelpunt. Nee, omdat hij na een week voorkauwen het enige juiste antwoord geeft: ik geloof nu in God. Arm ventje.

7

1 Reactie

  1. Puch kapot

    Maatschappelijk ge-accepteerde kindermishandeling.
    Een vriend van me had er ook mee te maken. Na de scheiding mocht hij z’n zoontje van vijf een weekend per twee weken thuis hebben. De rest van de tijd kreeg dat joch de hel en verdoemenisverhalen van de nieuwe vriend van mams over zich heen.
    Dus was die vriend in die weekenden meer bezig met puin ruimen (nee, de hel en de duivel bestaan niet, god ook niet trouwens) dan dat hij “normaal” met z’n kind om kon gaan.
    Helemaal goedgekomen gelukkig; tien jaar later is die jongen normaal, gelukkig en agnost.
    .
    Ik snap trouwens ook niet dat in een seculier land als Nederland politieke partijen als cu, cda en sgp kamerleden mogen leveren, maar da’s weer een (enigszins) ander verhaal.

Een reactie versturen

7

Blij dat we terug zijn?

Bekijk resultaten

Laden ... Laden ...
7
7
7

TIPS, FOTO'S, VIDEOS? APP ONS!

Heb jij tips voor de redactie? Heb je foto's videos of ander materiaal dat interessant kan zijn voor een item op HNDB? App ons dan je verhaal en bestanden op 06 181-22-186 en wij ga ermee aan de slag.